Kun je het allemaal tegelijkertijd zijn? Wanneer ben je wat? Welke verantwoordelijkheden draag jij voor je eigen volk? – vragen die op dit moment nauwelijks actueler kunnen zijn.

De dag voor de inval van Poetin in Oekraïne stelde ik deze vragen aan MAVO 2 leerlingen van het Broeklandcollege in Hoensbroek. Ik mocht er workshops verzorgen in het kader van ruim 75 jaar bevrijding.

De week daarvoor hadden de leerlingen een workshop van Jack Aldewereld gehad. Jack Aldewereld is als baby naar Brunssum gesmokkeld en heeft daar de oorlog als onderduikkind doorgebracht. Een belangrijk en indrukwekkend verhaal over verzet, moed en dankbaarheid. En toen kwam ik – de Duitse – met mijn verhaal. Mijn verhaal is dat van mijn Duitse familie in en na WO2. Dat verhaal kent alle drie de rollen: de dader, het slachtoffer en de omstander.

De leerlingen herkenden snel dat elke oorlog slachtoffers kent – aan welke kant dan ook. Moeilijker is de vraag tussen dader en omstander: Ben je ook dader als je niets doet? Ben je ook dader als je iets moet doen?

De daders heten niet Duitser, Nederlander, Rus of Oekraïen – de daders hebben namen en zijn verantwoordelijk voor hun daden. De andere mensen uit die landen hebben ook namen, maar zij zijn ook vader, broer, moeder, dochter, vriend of vriendin. Sommigen zijn ook nog slachtoffer, omstander of held.

Laten we die mensen, het menselijke gezicht, vooral niet vergeten.

gedichten en aquarellen van Susanne Ahlers

Schattenjacht/Schatzsuche/ Treasure hunt heet het nieuwe boek van Susanne Ahlers en een zoektocht naar de schat is het! Zelf zegt zij in het voorwoord de lezer – of kijker – mee te nemen in haar ontwikkeling van haar aquarel-verftechniek, maar ook in haar gedichten lijkt Susanne Ahlers steeds op zoek te zijn.
Zij zoekt naar het verleden en deelt haar kennis van en liefde voor de rijke Griekse mythologie. Is in “Odysseus en Circe’s son” nog duidelijk haar eerdere stijl met acryl-techniek uit haar eerdere boek te herkennen, zijn in een paar aquarellen over de Oresteia, met onder andere Cassandra en Achilles in de hoofdrol, de originele voorbeelden te herkennen. De objecten in de schilderijen zijn meer omkaderd, wat ook door het gebruik van inkt wordt bewerkstelligd.
In veel schilderijen en teksten komt haar verleden veelvuldig in woord en beeld aan bod. We zien bijvoorbeeld huizen uit haar geboorteplaats, Lübeck, en zelfportretten als een jonge vrouw. Over deze herinneringen hangt een bepaald soort ‘dromerigheid’. Susanne Ahlers schildert natuur, herinneringen en verleden met heldere kleuren. De dieren, zee- en poldergezichten hebben een transparantie, een luchtigheid, waarbij de aquareltechniek volledig tot zijn recht komt.
Haar taalgebruik is eveneens schilderend. Bij de lezer ontstaan beelden – in dezelfde kleuren (veel blauw)– voor het innerlijke oog. Susanne Ahlers schrijft in het Engels, Nederlands, en Duits. De meertaligheid in de titel wordt ook in het boek vastgehouden. De teksten gaan over eenzaamheid (“Solitude”), droefenis, verwarring (‘Time Out”) en verdwalen, maar nergens wordt het zwaar of duister. In een van haar teksten schrijft zij over “minzenhafte Leichtigkeit”, een muntachtige luchtigheid, een gevoel dat in het hele boek, met uitzondering van de aquarellen over de klassieke mythes, overheerst. De toon, de kleuren van de aquarellen geven fijne en blije accenten.

En zo vind je telkens weer een diamantje, een sprankel, en blijft de lezer vol plezier meegaan op schattenjacht.

Een aanrader!

Wat is dat eigenlijk, oorlog?  Waar vlucht de vluchteling eigenlijk voor? De meeste Westerlingen kunnen zich er geen voorstelling van maken. De laatste oorlog is alweer meer dan 70 jaar geleden. Ja, er was nog iets in Indonesië en, oh ja, Joegoslavië, en nog zo wat ‘schermutselingen’ elders, maar de meesten van ons kennen geen oorlog. Het was allemaal veilig ver weg.

Mijn ouders kennen de oorlog  wel. Zij zijn in die laatste grote oorlog geboren.

Zij bukken nog steeds, als er een vliegtuig laag overvliegt. Ze kunnen niet slapen, als er onweer is. Ze hebben de tas met paspoort, pillen en schone onderbroek altijd binnen handbereik. Ze hebben altijd een voorraad eten in huis. Je weet maar nooit. Ze moesten overgeven, toen ze de kampen in Joegoslavië zagen. Zij kennen nog het geluid van de stervende, uiteengereten buurman. Zij ruiken nog het angstzweet van hun zusje, dat voor de geile soldaten onder de kolen was verstopt. Ze horen nog het huilen van de vrouw die post van het front kreeg. Zij voelen nog de angst, toen ze uit het raam van de trein werden gegooid door hun moeder, omdat er bommenwerpers aankwamen. Ze weten nog van de pijn aan de voeten, omdat ze de goede schoenen aan moesten op hun vlucht voor het bombardement. Ze proeven nog de smaak van de snoepjes, die zij kregen toen ze op hun verjaardag een kolonne soldaten tegen kwamen. Ze zien nog hun broertje in het kistje, die het niet gehaald heeft. Ze voelen nog de oorvijg, omdat ze iets niet mochten zeggen, want dat was gevaarlijk. Het zweet breekt hun uit en de paniek slaat toe, als ze in een museum het geluid van de oorlog horen. Ze zijn bang in de kelder. Ze proeven nog het stof, de as, het bloed na weer een bom. Ze zien nog de verwoesting, voelen, ruiken, horen, proeven de angst.

Zij kunnen amper de beelden op tv zien. Zij geven hulpgoederen. Zij weten niet wat ze moeten, zij zijn onrustig. Handenwringend. Zij vragen, hoe ze kunnen helpen. Zij weten, dat zij toen door anderen zijn opgevangen. Zo goed en zo kwaad als het kon.

Zij zijn 76 en 74 jaar oud. Zij zijn nog niet vergeten.

Zij waren de  kinderen van de vijand. Geboren in het land van het kwaad.

Zij waren kinderen. Angstig, bang, hongerig, op de vlucht. Zij zijn dankbaar, dat hun moeders hen beschermen konden. Zij zijn dankbaar voor de hulp, die hen, de vijand, later geboden werd.

Zij kennen oorlog. Zij willen helpen. Onvoorwaardelijk.

Wat is life coaching?

Wij leven in een jachtige 24 uurs economie. Continu bereikbaar, continu prikkels. Je werkdag is niet om 5 uur afgelopen, want je bent nog de hele nacht bereikbaar voor baas en collega’s via e-mail en social media.

Als gevolg van die rat-race zijn mensen op zoek naar rust en ontspanning. Maar tegelijkertijd heeft men ook de behoefte niets van het leven te willen missen. Trends, mode, informatie – via internet proberen wij bij te blijven bij de ontwikkelingen van de maatschappij.

En dan komt er opeens het moment dat jij jezelf afvraagt: “Waar doe ik het voor?” – “Is dit alles?” “Wat wil ik werkelijk?”

Misschien vind jij het moeilijk om keuzes te maken, of je voelt je leeg, moe en doelloos en bent de overzicht over je leven een beetje kwijt geraakt?

Dan kan een life coach je helpen.

 De life coach

De life coach helpt je om weer overzicht in je leven te vinden. De vragen ‘wie ben ik?’, ‘wat kan ik?’ en ‘wat wil ik?’ staan
hierbij centraal. Met behulp van diverse methoden krijg je weer de regie in handen en weet je jouw focus te richten op hetgeen jij belangrijk vindt. Zo geef jijzelf vorm aan je persoonlijke, zakelijke en maatschappelijke leven. Jij wordt je meer bewust van je doelen en behoeften – én leert hoe je die doelen kunt bereiken.

Resultaat

Het doel van de life coaching is, om de balans tussen je persoonlijke wensen en de belangen van de wereld om je heen (werk, relatie, kinderen etc.) te herstellen of te versterken. Ben jij iemand die twijfelt aan van alles? Worstel jij met vragen of jij wel het juiste werk, partner of opleiding hebt gekozen? Denk jij weleens na over de zin van het leven? Voel jij steeds een innerlijke onrust en vraag jij je vaker af of dit nu eigenlijk alles is?

De life coach kent gesprekstechnieken om je al in een paar gesprekken grote stappen te laten maken. Veel werkgevers zijn doordrongen van het nut van coaching en zijn vaak bereid om de coaching van hun werknemers te vergoeden.

Ulrike Mülders

Als life coach gebruik ik verschillende technieken uit de psychologie, communicatiewetenschap, NLP en sociologie om jou verder te helpen. Ik werk graag met humor en denk graag out-of-the-box. Vastgeroeste ideeën en gedrag maak ik graag  los, ontspoorde gedachten zet ik graag weer op de rails zodat jij soepel door het leven kunt wandelen, op een snelheid die jij bepaalt en met het liedje in je hoofd dat jij wenst.

Een tijd geleden publiceerde ik een bericht over een deken die door medewerkers van de kinderafdeling van het Isala-ziekenhuis in Zwolle werd gevilt voor een zieke collega.

Bij een bezoek aan de zieke mocht ik het prachtige eindresultaat nog eens bewonderen.