Vluchteling in oorlog

Wat is dat eigenlijk, oorlog?  Waar vlucht de vluchteling eigenlijk voor? De meeste Westerlingen kunnen zich er geen voorstelling van maken. De laatste oorlog is alweer meer dan 70 jaar geleden. Ja, er was nog iets in Indonesië en, oh ja, Joegoslavië, en nog zo wat ‘schermutselingen’ elders, maar de meesten van ons kennen geen oorlog. Het was allemaal veilig ver weg.

Mijn ouders kennen de oorlog  wel. Zij zijn in die laatste grote oorlog geboren.

Zij bukken nog steeds, als er een vliegtuig laag overvliegt. Ze kunnen niet slapen, als er onweer is. Ze hebben de tas met paspoort, pillen en schone onderbroek altijd binnen handbereik. Ze hebben altijd een voorraad eten in huis. Je weet maar nooit. Ze moesten overgeven, toen ze de kampen in Joegoslavië zagen. Zij kennen nog het geluid van de stervende, uiteengereten buurman. Zij ruiken nog het angstzweet van hun zusje, dat voor de geile soldaten onder de kolen was verstopt. Ze horen nog het huilen van de vrouw die post van het front kreeg. Zij voelen nog de angst, toen ze uit het raam van de trein werden gegooid door hun moeder, omdat er bommenwerpers aankwamen. Ze weten nog van de pijn aan de voeten, omdat ze de goede schoenen aan moesten op hun vlucht voor het bombardement. Ze proeven nog de smaak van de snoepjes, die zij kregen toen ze op hun verjaardag een kolonne soldaten tegen kwamen. Ze zien nog hun broertje in het kistje, die het niet gehaald heeft. Ze voelen nog de oorvijg, omdat ze iets niet mochten zeggen, want dat was gevaarlijk. Het zweet breekt hun uit en de paniek slaat toe, als ze in een museum het geluid van de oorlog horen. Ze zijn bang in de kelder. Ze proeven nog het stof, de as, het bloed na weer een bom. Ze zien nog de verwoesting, voelen, ruiken, horen, proeven de angst.

Zij kunnen amper de beelden op tv zien. Zij geven hulpgoederen. Zij weten niet wat ze moeten, zij zijn onrustig. Handenwringend. Zij vragen, hoe ze kunnen helpen. Zij weten, dat zij toen door anderen zijn opgevangen. Zo goed en zo kwaad als het kon.

Zij zijn 76 en 74 jaar oud. Zij zijn nog niet vergeten.

Zij waren de  kinderen van de vijand. Geboren in het land van het kwaad.

Zij waren kinderen. Angstig, bang, hongerig, op de vlucht. Zij zijn dankbaar, dat hun moeders hen beschermen konden. Zij zijn dankbaar voor de hulp, die hen, de vijand, later geboden werd.

Zij kennen oorlog. Zij willen helpen. Onvoorwaardelijk.

Sinds vandaag mag ik me gediplomeerd life coach noemen

Wat is life coaching?

Wij leven in een jachtige 24 uurs economie. Continu bereikbaar, continu prikkels. Je werkdag is niet om 5 uur afgelopen, want je bent nog de hele nacht bereikbaar voor baas en collega’s via e-mail en social media.

Als gevolg van die rat-race zijn mensen op zoek naar rust en ontspanning. Maar tegelijkertijd heeft men ook de behoefte niets van het leven te willen missen. Trends, mode, informatie – via internet proberen wij bij te blijven bij de ontwikkelingen van de maatschappij.

En dan komt er opeens het moment dat jij jezelf afvraagt: “Waar doe ik het voor?” – “Is dit alles?” “Wat wil ik werkelijk?”

Misschien vind jij het moeilijk om keuzes te maken, of je voelt je leeg, moe en doelloos en bent de overzicht over je leven een beetje kwijt geraakt?

Dan kan een life coach je helpen.

 De life coach

023De life coach helpt je om weer overzicht in je leven te vinden. De vragen ‘wie ben ik?’, ‘wat kan ik?’ en ‘wat wil ik?’ staan
hierbij centraal. Met behulp van diverse methoden krijg je weer de regie in handen en weet je jouw focus te richten op hetgeen jij belangrijk vindt. Zo geef jijzelf vorm aan je persoonlijke, zakelijke en maatschappelijke leven. Jij wordt je meer bewust van je doelen en behoeften – én leert hoe je die doelen kunt bereiken.

Resultaat

Het doel van de life coaching is, om de balans tussen je persoonlijke wensen en de belangen van de wereld om je heen (werk, relatie, kinderen etc.) te herstellen of te versterken. Ben jij iemand die twijfelt aan van alles? Worstel jij met vragen of jij wel het juiste werk, partner of opleiding hebt gekozen? Denk jij weleens na over de zin van het leven? Voel jij steeds een innerlijke onrust en vraag jij je vaker af of dit nu eigenlijk alles is?

De life coach kent gesprekstechnieken om je al in een paar gesprekken grote stappen te laten maken. Veel werkgevers zijn doordrongen van het nut van coaching en zijn vaak bereid om de coaching van hun werknemers te vergoeden.

Ulrike Mülders

Als life coach gebruik ik verschillende technieken uit de psychologie, communicatiewetenschap, NLP en sociologie om jou verder te helpen. Ik werk graag met humor en denk graag out-of-the-box. Vastgeroeste ideeën en gedrag maak ik graag  los, ontspoorde gedachten zet ik graag weer op de rails zodat jij soepel door het leven kunt wandelen, op een snelheid die jij bepaalt en met het liedje in je hoofd dat jij wenst.

good guy’s – bad guy’s

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: In Nederland mag iedereen zich coach noemen. Het is geen beschermd beroep. En zo is er geen onderscheid te maken tussen mensen die vinden dat ze anderen kunnen coachen en professionals die vinden, dat ze er voor geleerd hebben. Beide groepen zijn ervan overtuigd, dat ze een ander met behulp van coaching iets te bieden hebben. En elke coach heeft daarin zo zijn of haar eigen aanpak. Van zakelijk, strak tot spiritueel, zweverig – voor elk wat wils.

Er zijn een aantal beroepsverenigingen. Een coach die lid is van een beroepsvereniging heeft zich aan bepaalde regels te houden. Op die manier wordt er gepoogd een soort van kwaliteitswaarborg te creëren. Maar soms zijn heel goede coaches geen lid van een beroepsvereniging, én …. Zijn alle leden van een beroepsvereniging ook automatisch goede coaches?

Wat is een goede coach? Er zijn verschillende antwoorden op deze vraag in omloop, maar in mijn optiek is een goede coach vooral respectvol en integer. Het belang, welzijn en de coachvraag van de cliënt staan voorop. De coach zal er respectvol en integer mee omgaan. Een goede coach zal nog vóór begin van de coaching proberen zijn of haar werkwijze zo uitgebreid aan de cliënt uit te leggen, dat de cliënt zo goed mogelijk kan beoordelen of deze werkwijze bij hem of haar past.  Een goede coach luistert én voelt heel intensief en zal dan ook snel opmerken, wanneer een cliënt over zijn of haar grenzen gaat. Soms is het onderdeel van een coachsessie, om de grenzen van een cliënt te verkennen en hier en daar misschien ook op te rekken, om eventueel tot nieuwe inzichten te komen. Juist dan is het heel belangrijk, dat de coach zich van de kwetsbaarheid van de cliënt bewust is en daar rekening mee houdt. Dit is vooral lastig bij groepssessies, omdat er dan meteen ook groepsdruk mee gaat spelen. Een cliënt is dan wellicht veel sneller geneigd om ongewild zijn eigen grenzen te overschrijden. Een goede coach merkt dat op en geeft de ruimte om gevoelens van onbehagen bespreekbaar te maken. En heel soms zal er dan wederzijds besloten moeten worden, dat deze manier van werken voor deze cliënt niet werkt. Beschikt de coach niet over een alternatief, passend,  instrumentarium zal de coach-cliënt-relatie dan ook verbroken moeten worden. Een goede coach zal ook dit respectvol en integer afhandelen. En een goede cliënt zal hier respectvol en integer op reageren.

Maar coaching blijft mensenwerk, maar gelukkig hebben cliënten voldoende aanbod, om uit te kunnen kiezen.

(deze mijmeringen ontstonden naar aanleiding van het onderstaande artikel in de Gelderlander van 25 maart 2015)

coach bedreigt

Verhaal in het kader van de wereldverteldag, met als thema “wensen”

IMG_3766Al weken was ze voorbereidingen aan het treffen. 1999 was ze nog niet geboren en nu zou het dan zo ver zijn: Een zonsverduistering , die in Nederland waargenomen kon worden! Zij was een van de eersten die een brilletje wist te bemachtigen. Mobieltje was opgeladen voor de nodige selfies. Wekkers gezet – je zou maar net met iets anders bezig zijn. Hiervoor zou ze wel opstaan en aangekleed zijn. “Een zonsverduistering, mam….”, al honderd keer en vaker heeft ze moeder uitgelegd wat dat was, hoe mooi, hoe bijzonder!

‘Net als jij”, dacht moeder dan. “Jij vrolijk en stralend kind waar zo maar een maan voor schoof.”

En dan eindelijk was het zo ver. Rond kwart over elf zou de zonsverduistering op z’n mooist zijn. Maar er hing mist.  Dikke laaghangende bewolking. En moeder zag, hoe de wolken steeds dichter en donkerder werden. De sprankel in de ogen verdween. Het brilletje werd een paar keer verlegd. De weersvoorspelling op haar mobieltje opgezocht. Uit het raam kijken. Rondlopen. Frons tussen de ogen.  “We kunnen de verduistering ook op tv bekijken,” opperde moeder. “Nee, dat is saai en niet hetzelfde. Bovendien heb ik weer heel erg hoofdpijn, ik ga maar even op bed liggen. Ik ben ook misselijk.”

Door de mist fietste moeder naar school.

“Mevrouw, we snappen dat uw dochter ziek is en niet altijd naar school kan gaan. Maar ik kan mijn leraren niet meer vragen, om nog meer inspanning te leveren. Uw dochter is niet het enige kind in de klas! Op die manier kan zij niet over en is het misschien ook maar verstandiger om een ander schooltype te zoeken.” Moeder keek naar buiten en zag dat de mist was opgetrokken, maar de dat de schemer reeds inzette. Het werd langzaam donker.

Onderweg ontmoette zij de oude buurman. “En hoe is het nu met de kleine meid? Het is zo een lief kind. Ze was altijd zo vrolijk en leergierig. Ik hoop dat het weer snel beter met haar gaat! Maar zij komt er wel. Misschien met een omweg, misschien doet ze er wat langer over, maar menigeen zal er nog verbaasd van opkijken als die kleine ooit gaat schitteren! Ik wens haar dat zo! Doe haar de groeten. Misschien kan ik binnenkort weer een potje schaken met haar.”

Eenmaal thuis bleek het meisje diep te slapen. Moeder ging op de bedrand zitten en keek naar het slapende kind. Een rode lichtstraal scheen in haar gezicht. Moeder keek naar buiten en zag de bloedrode zon aan de horizon.

spiegeltje, spiegeltje aan de wand….

IMG_5126, wie is het mooiste van het hele land…?”

In het sprookje van Sneeuwwitje gebruikt de boze stiefmoeder de spiegel om gespiegeld te worden. Logisch, daar dienen spiegels immers voor, maar misschien had zij beter naar de mensen in haar omgeving moeten kijken.

Anderen, mensen en dieren(!), geven vaak nog beter dan de zuiverst geslepen spiegel informatie over jouw uiterlijk en jouw gedrag weer. Spiegelen is een belangrijk onderdeel van onze non-verbale communicatie. Er zijn hele studies naar gedaan.  Zo beweren sommige onderzoekers zelfs dat de non-verbale communicatie vele malen informatiever is dan de verbale. En bij veel verkooptrainingen wordt het onderwerp ‘spiegelen’ als belangrijke verkooptruc ingezet.

Als je iemand  “spiegelt” neem je dezelfde houding en/of gezichtsuitdrukking als de ander aan. Dat kan bewust, bijvoorbeeld als verkooptruc, of onbewust gebeuren. Vaak zal het effect zijn dat de ander zich met jou verbonden, zich door jou begrepen voelt. Door dezelfde houding aan te nemen lijken  jullie op dat moment een klein beetje op elkaar. Dat voelt vertrouwd. Verkopers maken hier dan ook dankbaar gebruik van. Wat sommigen echter vergeten is dat die truc alleen maar werkt, als je écht en authentiek over komt. Als de ander in de gaten heeft, dat jij bewust steeds dezelfde houding aanneemt als hij, val je als verkoper door de mand. De koper voelt zich dan belachelijk gemaakt. Jouw spiegel heeft dan de vertrokken beelden van een fopspiegel.

Vaak spiegelen mensen en dieren de ander echter onbewust. Vanuit hun inlevende vermogen leven ze zich zodanig in de ander in, dat ze volledig automatisch de houding van de ander aannemen. Dit spiegelen kan twee effecten met zich meebrengen. Het eerste effect lijkt op het beoogde effect uit het hier voorgaande voorbeeld. De gespiegelde voelt zich begrepen en gesteund door jouw gelijke houding.

In het andere geval kan het spiegelen echter ook onverwachte inzichten bij de ander teweeg brengen. Soms heeft  iemand onbewust een heel andere emotie dan hij of zij wil uitstralen. Iemand wil bijvoorbeeld neutraal over een voorval op het werk vertellen maar neemt onbewust een heel boze of agressieve houding aan. Als de toehoorder degene dan gaat spiegelen kan het zijn dat de gespiegelde ineens verbaasd is over de agressieve houding van de ander. Hij was zich immers niet bewust van zijn eigen houding.

Zo iets overkomt ons het meest, als wij door dieren gespiegeld worden. Zij zijn meesterlijk in het herkennen van subtiele spierveranderingen. en lijken een extra zintuig voor gevoelens te hebben. Zo laat mijn hond mij geregeld zien dat het weer eens tijd is, om dingen één voor één te doen. Ik denk dan dat ik rustig en bedeesd met mijn werkzaamheden aan de gang ben, maar ineens komt mijn hond in beeld gestuiterd. Hij gaat onrustig  liggen en staat weer op en kijkt mij tegelijkertijd klagend aan. Als ik dan even naar mezelf kijk zie ik bij mij hetzelfde gedrag: Ik tik een mail, zet koffie, geef plantjes water, zoek iets op …. In elk geval ben ik niet vol overtuiging, bedeesd en rustig met één taak bezig.

Gelukkig is mijn hond fysiek niet in staat mij exact te spiegelen in houding en gezichtsuitdrukking – ik denk dat ik van de lach niet meer bij zou komen om de vertrokken grimassen die hij mij dan af en toe zou laten zien. Hoe dan ook is het wel prettig om zo nu en dan door iemand er op gewezen te worden waar we werkelijk mee bezig zijn. Want in die spiegel zien wij alleen maar de authentieke, échte ik, degene die we werkelijk zijn.

Dus: “spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste van het land?”

vele handen vormen een warme deken voor zieke collega

Onlangs heb ik een heel bijzonder project mogen begeleiden. Op de kinderafdeling van het Isala ziekenhuis in Zwolle wilde het team iets voor hun zieke collega maken, waarvan bekend is dat zij niet meer gezond zal worden. Men besloot een deken te vilten. Een praktisch én symbolisch cadeau voor een bijzonder mens. Dat laatste werd mij al snel duidelijk toen ik in de koffiekamer hartelijk werd ontvangen en men mij over B. vertelde en foto’s liet zien. Het team bestaat uit zo’n honderd medewerkers. Het was dan ook een komen en gaan. Sommigen leverden tussen de bedrijven door een kleine bijdrage aan de deken óf verzorgden koffie en broodjes. Anderen kwamen op hun vrije dag naar het ziekenhuis om te helpen. Zo waren er steeds zo’n 20 paar handen aan het werk met wol, water en zeep. En ook de nachtploeg heeft nog aan de laatste afwerking meegeholpen! Indrukwekkend dat dit project door iedereen zo gedragen werd.

IMG_5018IMG_5020

De wol wordt in plukjes neergelegd. Eerst werkte ieder aan zijn eigen lapje, maar al snel werd besloten alles aan elkaar vast te maken en met elkaar te verbinden.

Mooie kleuren, warm en zacht, met elkaar IMG_5045 verbonden tot een geheel.

IMG_5046

IMG_5032

IMG_5037IMG_5054IMG_5058IMG_5065IMG_5075

Een prachtig project, met prachtige, liefdevolle vrouwen. Een fantastisch team, waar ik heel even deel aan mocht nemen. Een prachtcadeau voor een bijzonder mens, die ik alle sterkte voor de toekomst toe wens.

Bedankt voor deze mooie ervaring.

IMG_5218 Lees verder

boekbespreking

Burn-out en stralen? Zijn dat geen tegenovergestelden? Een contradictio in termini? Marina Schriek slaagt in haar boek de zwaarte van de burn-out weg te halen. Of de lezer ook inderdaad weer gaat stralen weet ik niet, maar na het lezen van het boek heeft men in elk geval veel stof tot zelfreflectie gekregen en dat vanuit een positieve invalshoek.WP_20150228_09_04_24_Pro

Ik viel in de boekwinkel voor de gedurfde titel. Een beetje twijfelend schaarde ik het vooringenomen in de hoek van websites met de titel: ‘slank-in-8-dagen’ of ‘nooit-meer-roken-in-drie-stappen’. Beloftes die meestal loze reclamekreten blijken te zijn. En toch was ik nieuwsgierig. De opmaak van het boek oogt eenvoudig, maar wel overzichtelijk. Prettig lettertype, fijne hoofdstukindeling en hier en daar quotes bij wijze van samenvatting. Het boek geeft oefeningen, die meestal vrij makkelijk zijn uit te voeren. Er staan een aantal casussen in die echter meer een reclame voor de methode lijken, dan dat ze een werkelijk toegevoegde waarde hebben. Verder wordt er veel andere literatuur aanbevolen, toevallig allemaal van dezelfde uitgever waardoor ik opnieuw aan de ‘slank – in -8-dagen’- categorie moet denken.

Jammer, want het boek is LEUK! Marina Schriek heeft een bijzonder prettige en luchtige manier van schrijven. Haar ervaring blijkt uit de manier, waarmee ze de lezer met de bekende uitvluchten en manieren van zelfbeklag confronteert. Vooral in haar humor zie ik de kracht van dit boek.  Om even Brigitte Kaandorp te citeren… ja, je hebt een “heeel zwaaar leven”, maar zegt Marina Schriek ‘Als je jezelf steeds weer een oplawaai met die knuppel verkoopt, dan hamer je jezelf nog vaster en dieper de put in.’  Keer die negatieve gevoelens om en ga weer stralen, raadt zij aan. Het woord stralen is een leuk gevonden acrostichon, een lettervers of naamdicht, voor de volgende stappen:

Sta stil bij waar je bent

Twijfel niet aan je lijf

Realiseer je dat je aan het leren bent

Apprecieer je dromen

Lauwer jezelf

Exploreer je mogelijkheden

Navigeer op je gevoel

“Gefeliciteerd met je Burn-out” is een vlot geschreven boek vol humor en goede tips. Je moet er echter tegen kunnen, dus een stukje proeflezen voor aanschaf kan hier zeker geen kwaad.

Na het lezen van dit boek ben je niet ‘in-8-dagen-slank’, maar je hebt kunnen STRALEN en dat kan helpen, want

“een glimlach geeft een glimlach”.